ඔබ සතුටින්ද ?

"ඔබ සතුටින්ද?" කියන ප්‍රශ්නේ කවුරුහරි ඔබෙන් ඇහුවොත් දෙන පිළිතුර මොන වගේ එකක් වේවිද? ඒකට පිළිතුරක් දෙන්න කලින් තවත් ප්‍රශ්නයක් ඔබේ හිතට ඒවි.

"සතුට කියන්නේ මොකක්ද?"

කෙනෙක්ගේ සතුටින් සිටීමේ හැකියාව කියන එක තීරණය වෙනවා කාරණා 3 ක් මත.

* 50% ජාන මගින්. සර්වසම නිවුන් දරුවන් යොදාගෙන කළ පරීක්ෂණ වලින් මේ බව ඔප්පු වී තිබෙනවා. ඒ නිසා යමෙක් උපදින විටම ඔහුට කොයි තරම් සතුටින් සිටීමේ හැකියාවක් ඇත්ද යන්න 50% කින් තීරණය වී අවසානයි.
* 10% මුදල්, පහසුකම්, සමාජ තරාතිරම ආදිය. මේ දේවල් සතුටට බලපාන්නේ කොයි තරම් සුළුවෙන්ද යන්න පැහැදිලියි නේද?
* 40% තමන් එදිනෙදා ජීවිතයේදී කිරීම සඳහා තෝරා ගන්නා දේවල්. මේ කොටස ගැන තමයි අප සැළකිලිමත් විය යුත්තේ. සතුට සොයා යාමට අපට කළ හැක්කේ මොනවාද?

අපිට සතුටක් කියා දෙයක් දැනෙනවානම් ඒ සඳහා හේතු වෙන්නේ මොළයේ ඇති "ඩොර්පොමින්" නම් රසායන ද්‍රව්‍යයයි. ස්නායු දිගේ පැමිණෙන විද්‍යුත් සංඥා තවත් ස්නායුවක් හා සම්බන්ධ වන සන්ධිස්ථානයක ගැටීමේදී මේ රසායන ද්‍රව්‍ය වහනය වී අනෙක් ස්නායුවට ප්‍රවාහනය වෙනවා. මේ සංසිද්ධිය හඳුන්වන්නේ "නියුරෝට්‍රාන්ස්මිට්" නමින්.

වැදගත්ම කාරණේ තමයි මේ ඩොර්පොමින් දිගු කලක් තිස්සේ භාවිතයට නොගැනීම නිසා අක්‍රිය වෙලාම යන්නත් ඉඩ තියනවා. ඩොර්පොමින් වල නිසි ක්‍රියාකාරිත්වය සඳහා උත්තේජනය වීමක් අවශ්‍යයි. ඒ නිසා ඉඳල හිටලවත් සතුටු වෙන යමක් නොකළොත් පහු කාලීනව අප්සෙට් මූඩ් එකේම හිර වෙන්න ඉඩ තියනවා. ඒ වගේමයි ක්‍රීඩා කිරීම, කඳු නැගීම, සර්ෆින් වැනි ශාරීරික අභ්‍යාස කිරීම නිසා මේ රසායන ද්‍රව්‍යයේ ක්‍රියාකාරිත්වය වර්ධනය වීමක් වෙනවලු.

සතුට සඳහා ධනවත් කමේ බලපෑම කොයි තරම් කියලද ඔබ හිතන්නේ. ඇත්තම කිව්වොත් බලපෑමක් නැති තරම්. මිනිසෙකුගේ මූලික අවශ්‍යතා සම්පූර්ණ උනාට පස්සේ වැඩිපුර ධනය ලැබුණා කියලා සතුටේ වැඩි වීමක් දකින්න නැහැ. පහළින් තියෙන්නේ ඇමරිකාවේ ධනවත් කමත්, මිනිසෙකුගේ මධ්‍යනය සතුටත් කාලයත් සමග ප්‍රස්ථාරගත කරලා තියන හැටි. පේනවා නේද ආදායම වැඩි උනා කියලා සතුටේ වැඩි වීමක් වෙලා නැහැ.

ඉන්දියාවේ මුඩුක්කුවක ජීවත් වෙන රික්ෂෝ කරුවෙකුගේ සතුට සාමාන්‍ය ඇමරිකානුවෙකුගේ තරම්ම වන බව ඇසුවොත් ඔබ පුදුම වෙන එකක් නැහැ.

රික්ෂෝ කරු ඔහුගේ ජීවිතය ගැන කියන්නේ මෙහෙමයි...

"සමහර මගීන් අපට කරදර කරනවා...විශේෂයන් බේබද්දන්. එහෙත් මම ඔවුන් සමග රණ්ඩුවට යන්නේ නැහැ. මම එහෙම කළොත් ඔවුන් හෙට මගේ රික්ශෝවේ යන්න එන්නේ නැති නිසා.....මගේ ගෙදර එක පැත්තක් සම්පූර්ණයෙන් විවෘත නිසා හොඳ වාතාශ්‍රයක් ලැබෙනවා. කරදරයකට ඇත්තේ වැසි දවසට ගෙතුල තෙමීමයි. ඒ හැරුණු විට අපි හොඳින් ජීවත් වෙනවා...මම හවස ගෙදර එන තුරු තේ කඩය ළඟ බලා සිටින මගේ පුතා "තාත්තා" කියා කෑ ගසන විට මට දැනෙන්නේ සතුටක්. මගේ අසල්වැසියෝ හොඳයි...අපි හැමෝම යාළුවෝ...මගේ දරුවාගේ මුහුණ දකින විට දැනෙන්නේ පොහොසත්ම මිනිසා මම බවයි. සමහර විටෙක අපි ලුණුයි බතුයි කනවා. ඒත් අපි සතුටින්"

                                                               ~~~~~~~~~~~~~

මේ පර්යේෂණ වලදී සොයාගත් තවත් වැදගත් කාරනාවක් තියනවා. ලෝකයේ ඉතාමත් සතුටින් ජිවත් වෙන හැම කෙනෙක්ටම පාහේ ඉතා හොඳ පවුල්/නෑ සබඳතා තිබීමයි ඒ. රැකියාව තුළ තමාගේ තත්ත්වය හා ප්‍රතිරූපය ගැන වද වෙමින් සමාජ සබඳතා පසෙක හෙලීම සතුට වනසා දැමීමට දායක වේ. ඒ සම්බන්ධයෙන්, ලෝකයේ දියුණු රටවල් අතරින් අඩුම සතුටක් ඇති රට ජපානය බව හෙළි වී ඇත.

මේ, ජපන් ශ්‍රමිකයෙකුගේ සම්මුඛපරීක්ෂණයකින් කොටසකි. (වෙලාව- රාත්‍රී 11.50. ස්ථානය- කඩපිලක් අසළ )

Interviewer : What day is it today?
Japanese worker : (Umm) My birthday 
Interviewer : Is it ok to hang out with your colleagues on your birthday? is your girlfriend or family OK with that?
Worker : (smiling) I didn't even think about it...They invited me..I already explained to her...Business is more important. I will see her tomorrow.

ඒ ජපානයේ තත්ත්වයයි. දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව අන්තිම අගාධයටම ඇද වැටුණු ඔවුන් අද වන විට බටහිර රටවල් හා කරට කර සිටින තත්ත්වයකට පැමිණ ඇති බව සැබෑය. එහෙත් ඒ සඳහා ඔවුන්ට තම ජිවිතයෙන්, සතුටෙන් කොටසක්ද පූජා කිරීමට සිදු වී ඇත. අධික වැඩ සහිත පමණ ඉක්මවූ සේවා මුර නිසා ශ්‍රමිකයින් මිය යාම ජපානයේ සුලබ දෙයකි.ජපන් ආභාෂයක් ඇති "කරෝෂි" යන වචනයෙන් විස්තර වන්නේ එයයි.

කරෝෂි ගැන වීඩියෝවක්

ජපානයේ එහෙම වෙද්දී ආසියාවේ පුංචි රටක් වන භූතානය ඊට වෙනස්ම ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරමින් සිටිනවා. ඔවුන්ගේ පරමාර්ථය වන්නේ මිනිසුන්ගේ ධනවත් බව නොව, සතුට වර්ධනය කිරීමයි. දළ ජාතික සතුට (Gross National Happiness :) යනු තම ආණ්ඩුවේ වගකීමක් බව ඔවුන්ගේ අදහසයි. එහෙත් තවමත් ඔවුන් ඒ අරමුණ බලා ගමන් ඇරඹුවා පමණයි.

මේ අතර ලෝකයේ සතුටින්ම සිටින මිනිසුන්ගේ රට ලෙස හඳුනා ගැනෙන්නේ "ඩෙන්මාර්කය" යි. ජිවිත කාලය පුරාවටම නොමිලේ සෞක්‍ය පහසුකම් සහ වි. විද්‍යාලය දක්වා නොමිලේ අධ්‍යාපනය ඔවුන්ට ලැබෙනවා. පවුල් කිහිපයක් එක්වී එක ගොඩනැගිල්ලක (එහෙත් වෙන් වෙන් නිවෙස් වල) සහයෝගයෙන් ජිවත් වීම ඩෙන්මාකයේ දකින්න පුළුවන්. එම පවුල් සැන්දෑවට, රාත්‍රී කෑම වෙලාවට එකට එකතු වෙනවා.

සහයෝගීතාවය ඔවුන්ගේ කැපී පෙනෙන ලක්ෂණයක්. තරඟකාරිත්වයට වඩා සහයෝගිතාව, ආදරය, අනුකම්පාව යන දේවල් සතුට සඳහා ඉහළින්ම දායක වේ.

                                                                    ~~~~~~~~~

පරිගණක ක්‍රීඩා, විදුලිය, රථ වාහන ආදිය සොයා ගැනීමට පෙර යුගයේ මිනිසා සතුට සොයා ගියේ කෙසේද?

ලෝකයේ ආදී වාසීන්ට සමානකම් කියන ජන කොටස් ජිවත් වන නැමීබියාව මේ පර්යේෂණ සඳහා තෝරා ගෙන ඇත. මේ මිනිසුන් ප්‍රධාන වශයෙන් ආහාර සපයා ගන්නේ දඩයමෙන් වන අතර නොයෙක් බෙරි වර්ග, අල වර්ග මෙන්ම පළතුරුද ආහාරය සඳහා ගැනේ. සොබාදහමත් සමගම ජීවත් වන ඔවුන්ට විලි වසා ගැනීම සඳහා රෙදි කඩක් පමණක් සෑහේ. ජීවත් වීම, දඩයමේ යාම වැනි සියලුම දේ ඔවුන් කරන්නේ සමූහ වශයෙන්. කෙනෙක් ලෙඩ වූ විට පවා ඔහු සුව කිරීමට සියලු දෙනාම එකා මෙන් සහාය දෙනවා. ඔවුන් කියන්නේ තමන් එකට සිටින තාක් කල් කරන්නේ කුමක්ද යන්න තමාට නොවැදගත් බවත් එහෙයින් ඔවුන් සිටින්නේ සතුටින් බවත්ය.

සතුට සොයා යන්නන්ට තවත් සුබදායී ආරංචියක් ඇත. අනුන්ට උදව් කිරීමෙන් ලැබෙන සතුට තරම් සතුටක් වෙනත් දෙයකින් නොලැබෙන බව පර්යේෂකයින් කියති. අපි "ඇන්ඩි විමර්" නම් බැංකු නිලධාරියාට මදක් සවන් දෙමු..

"මට ඕනා උනේ ලාබාලම බැංකු අද්‍යක්ෂකවරයා වෙන්න. මට හොඳ ආදායමක් තිබුණා. ඇති තරම් මුදල් වියදම් කරා වගේම ජීවිතය සතුටින් ගෙව්වා. ඒත් කල් යද්දී ඒ දේවල් තව දුරටත් වැදගත් නැති බව මට දැනුනා. මොනවා හෝ යමක් අඩු බව දැනුනා. හොඳ ආදායමක් සහිත හොඳ රැකියාවක්, බිරිඳක්, දූ දරුවන්, මේ හැම දේකටම වඩා තවත් යමක් ජිවිතයේ තිබිය යුතුයි. "

ඉන් පස්සේ තමයි ඔහු කල්කටාවේ තෙරේසා මවු තුමිය විසින් අරඹන ලද ප්‍රථම "Home for the Dying and Destitute" ආයතනය සමග සම්බන්ධ වී දුප්පත් රෝගීන්ට පිහිට වීම අරඹන්නේ.

"ඒ ආයතනයට මුලින්ම ගිය දවසේ මම දුටුවේ රෝගී වී මිය යමින් සිටි පිරිමි ළමයෙක්. මට සිදු උනා ඔහුට කවන්න. මම කවන විට ඔහු අපහසුවෙන් එය අනුභව කරා. ඉන් පස්සේ ඇස් ඇරලා මා දිහා බැලුවා. මට සිතුනා...මේ තමයි මම සොයපු දෙය..."

ඔහුගේ කතාවෙන් වඩාත්ම හිතට වැදුනේ මේ කොටස

"මට මේ ජීවිතය ලැබිලා තියනවා...දෙමව්පියන්, යහළුවන් සිටිනවා...මම කෙදිනකවත් දරුණු ලෙස රෝගී වී නැහැ....අවශ්‍ය තරම් ආහාර ලැබෙනවා....කිසි දිනක යුද්ධයක් අත්නොදුටු මගේ පරම්පරාවේ පළවෙනියා මමයි...මට මගේ ජීවිතය දෙවියන් විසින් දුන් ණයක් වගෙයි...මා එය පොළියත් සමග නැවත ගෙවිය යුතුයි."

ඉතින් ඔබ සතුටින්ද? දැන් ඔබට පිළිතුරක් දෙන්න පුළුවන් වෙයි.

මෙන්න සතුට සොයා යන්නන්ට මගෙන් සුළු තෑග්ගක්..ෆුල් ස්ක්‍රීන් දාගෙන තනියම බලන්න :)



The Mountain from TSO Photography on Vimeo.



ප. ලි.

හැපී නම් වාර්තා වැඩසටහන ඇසුරෙන් සකසන ලදී. මෙය එහි ඉතාමත් සංක්ෂිප්ත සටහනකි. එය නැරඹීමට අවශ්‍ය නම් මෙතනින් යන්න.

ස්තුතියි - සයුරු ට :)

අනුරපුර අවසානය - රාජාවලිය XXVII

ගියපාර රාජාවලිය ලිපිය අපි නතර කළේ පස්වන කාශ්‍යප රජතුමා රජ උනා කියල නේ. මේ රජතුමා දැහැමිව රට පාලනය කරපු හොඳ රජ කෙනෙක්.

ඔය කාලෙදි අපේ අසල්වැසි ඉන්දියාවේ සොලීන් සහ පාණ්ඩ්‍යයින් අතර සටන් ඇවිලිලා තිබුනලු. සොලීන්ගේ පහර දීම හමුවේ අසරණ වෙච්ච පඬි රජතුමා අපේ කාශ්‍යප රජුගෙන් ආධාර ඉල්ලීමේ ප්‍රතිඵලයක් හැටියට ලංකාවෙන් හමුදාවක් පාණ්ඩ්‍යයින්ගේ සහයට යවනවා. මේ හින්දා උද්දාමයට පත්වෙන පඬි රජතුමා පඬි සහ ලක් සේනා දෙකම එකතු කරගෙන චෝලයින් ඉදිරියට යනවා. වෙල්ලූර් වලදී දෙපිරිස මුණ ගැහිලා ඉතාමත් දරුණු සටනක් අරඹනවා. මේ වෙලාවේදී අවාසනාවකට ලක් සේනාවට වසංගත රෝගයක් වැළඳිලා එක එකා මිය යන්න පටන් ගන්නවා. මේ බව අසා දුක් වෙන කාශ්‍යප රජතුමා ඉතිරි සෙබළුන් වහාම ලක්දිවට ගෙන්වා ගන්න වග බලා ගන්නවා. වෙල්ලූර් සටන ජය පරාජයක් නැතුවම අවසන් උන බවයි කියවෙන්නේ. 

ක්‍රි. ව. 939 දී පස්වන කාශ්‍යප රජතුමා මිය ගියාට පස්සේ රජකම ලැබෙන්නේ ඔහුගේ පුත් හතරවන දප්පුල රජතුමාට (ක්‍රි. ව. 939 - 940). ඒත් එයින් මාස 7 කට පස්සේ ඔහු මිය ගිය නිසා ඉන් පස්සේ ඔහුගේ සොහොයුරු පස්වන දප්පුල රජ වෙනවා (ක්‍රි. ව. 940 - 952). මේ කාලයේදීත් පස්වන කාශ්‍යප රජුගේ කාලයේදී වගේම සොලීන් විසින් පඬි දේශය ආක්‍රමණය කිරීම නිසා පඬි රජු සහය පතා ලංකාවට එනවා. දප්පුල රජු යුධ ආධාර ලබා දෙන්න සූදානම් උනත් ප්‍රාදේශීය නායකයින් එයට එරෙහිව නැගී සිටින නිසා ඒ අදහස අත්හැරගන්න සිදු වෙනවා. මේ නිසා පඬි රජතුමා, ඔටුන්න ඇතුළු වටිනා භාණ්ඩ දප්පුලV රජු භාරයේ තබා කේරළය බලා පිටත් වෙනවා.  

පස්වන දප්පුල රජතුමා මිය යන විට යුව රජුව සිටි ආදිපාදවරයා උදය II නමින් රජ වෙනවා (ක්‍රි. ව. 952 - 955). ඒත් ඇමතිවරුන් අතර මේ රජතුමා ගැන අප්‍රසාදයක් හට ගන්නවා. හේතුව නොදනී. මේ ගැන රජතුමාගේ කනට වැටීම නිසා ඇමතිවරු බයට පත් වෙලා තපෝ වනයකට පලා ගිහින් සැඟවී ජිවත් වෙනවා. කොහොම උනත් රජතුමාත් ඉන්නේ ඔවුන්ට බයෙන්. මේ නිසා යුවරජ සමග එකතු වෙලා උදය රජතුමා තපෝ වනය වටලා ඇමතිවරුන් සොයා දරුණු විදියේ සංහාරයක් කරනවා. මෙයින් කළකිරෙන තපෝවන භික්ෂුන් රුහුණට පලා යනවා. අවසානයේ පසුතැවිලි වන යුවරජ ඒ භික්ෂූන් සොයා ගොස් ඔවුන් නැවතත් තපෝ වනයට ගෙන්වාගන්න කටයුතු කරනවා. රජතුමාත් භික්ශුන්ගේ දෙපා මුල වැටී සමාව ගන්නවා. 

දෙවන උදය රජතුමා මිය ගියාට පස්සේ රජ වෙන්නේ යුවරජ ව සිටි ඔහුගේ සොහොයුරු තුන්වන සේන (ක්‍රි. ව. 955 - 964). ඔහු මේ වන විට ඉතාමත් දැහැමි පුද්ගලයෙක් බවට පත්ව සිටියා. ආගමානුකූලව දහමින් රට පාලනය කළ මෙතුමා දුප්පතුන්ටද උදව් උපකාර කරනවා. සේන III රජතුමා මියගියාට පස්සේ රජ වෙන්නේ යුව රජ වී සිටි ඔහුගේ හොඳ මිතුරෙක් වන තුන්වන උදය රජතුමා (ක්‍රි. ව. 964 - 972). මේ රජතුමා මත්පැනට ලොල් වූ උදාසීන පාලකයෙක් විදිහටයි සැළකෙන්නේ. මේ නිසා රටේ පරිපාලන කටයුතු එහෙම පිටින්ම අවුල් වෙලා ගියාලු. මෙයින් වෙන තවත් අවාසියක් තමයි චෝලයින් අවස්ථාවෙන් අයුතු ප්‍රයෝජන ගැනීමට සැරසීම. රට අවුල් සහගත තත්වය දුටු චෝල රජතුමා,  දප්පුලV රජුගේ කාලයේ පඬි රජු විසින් ලංකාවට භාර දුන් රාජ්‍ය ආභරණ ඉල්ලා සන්දේශයක් එවනවා. එහෙත් තුන්වන සේන රජතුමා එය ප්‍රතික්ෂේප කරනවා (ඒ වෙද්දී චෝලයින් පඬි රට යටත් කරගෙන). මෙයින් කිපෙන චෝල රජතුමා සේන රජුට විරුද්ධව සටන් කිරීමට සේනාවක් එවනවා. මේ සටනින් සිංහල හමුදාව පරාජය වෙද්දී උදය රජතුමා රුහුණට පලා යනවා. රජු හඹා යාම අපහසු බව දුටු සොලී සේනාව හැකි තරම් වස්තුව කොල්ල කා ගෙන ආපසු යනවා. කොහොම උනත් මේ ප්‍රශ්න ඇති උනේ තමන්ගේ දුර්වල කම නිසා බව තේරුම් ගන්න උදය රජතුමා ඒ ගැන පසුතැවි ශක්තිමත් හමුදාවක් සදා සොලී දේශයට යවනවා. ඔවුන් සොළින්ගේ වස්තුවද කොල්ල කාගෙන නැවත පැමිණෙනවා.

උදය III රජුගෙන් පසු රජ වෙන්නේ ඔහුගේ යුවරජ සේන IV (ක්‍රි. ව. 972 - 975). ඔහුගේ කෙටි රාජ්‍ය කාලයෙන් පසුව රජකම ඔහුගේ සොහොයුරු මහින්ද  IV (ක්‍රි. ව. 975 - 991) ට හිමි වෙනවා. මේ මහින්ද රජතුමා අගමෙහෙසිය හැටියට පාවා ගන්නේ කාලිංග කුමරියක්. ඇයට පුතුන් දෙදෙනෙක් සහ දුවක් ලැබෙනවා. මේ කාලයේදී චෝල රජෙක් වන වල්ලභ විසින් ලංකාවට හමුදාවක් එව්වත් ඔවුන් පරාජය කරන්න රජුගේ සේනාවට හැකි වෙනවා. හතරවන මිහිඳු රජතුමා මියයන විට කාලිංග බිසවගෙන් ලද පුත්‍රයාගේ වයස අවු. 12 ක් වුවත් රජකම ලැබෙන්නේ ඔහුට. ඔහු සේන V නමින් රජ වෙනවා (ක්‍රි. ව. 991 - 1001). මේ ළමා රජතුමා හැසිරෙන්නේ ඉතාමත් නොමනා ආකාරයට. රජකම් කිරීමට තරම් හැකියාවක් බුද්ධිය මෝරා නැති මේ කුඩා ළමයාට නොතිබුනා වගේම ඔහුගේ ඔහුගේ ක්‍රියා කලාපයත් හොඳ උනේ නැහැ. මේ නිසා මහින්ද රජුගේ ප්‍රධාන සෙනෙවියා මොහුට විරුද්ධ වෙනවා. රජු විසින් සෙනෙවි ගේ තනතුර වෙන කෙනෙක්ට පිරිනැමීමත් එයට එක හේතුවක් උනා. සෙනෙවියාට පරාද වෙන රජතුමා දකුණු දේශයට පලා ගියත් ඔහුගේ මව ඉතුරු දරුවන් දෙදෙනාත් සමග අග නුවර රැඳෙමින් රටේ පාලනය කටයුතු කරගෙන යනවා. මේ අතර සෙනෙවියා ඔහුගේ ද්‍රවිඩ භටයින්ට අනුරාධපුරය බාර දී පොළොන්නරුවේ වාසයට යාම නිසා ද්‍රවිඩයින් හිතේ හැටියට සිංහලයින්ට හිංසා පීඩා කරන්න පටන් ගන්නවා. මේ අවුල් සහගත තත්වය නිසා රුහුණට පලාගිය සේන රජතුමා නැවතත් සාකච්චා මාර්ගයෙන් සෙනෙවි සමග මිතුරු වී අගනුවරට පැමිණෙනවා. සෙනෙවිගේ දියණිය රජුට පාවා දීමත් සිදු වෙනවා.

පස්වන සේන රජතුමාගෙන් පසු රජ වෙන්නේ ඔහුගේ බාල සොහොයුරු පස්වන මිහිඳු (ක්‍රි. ව. 1001 - 1017). මොහු ඉතාමත් දුර්වල පාලකයෙක් උන නිසා පාලන කටයුතු හරිහැටි කර ගැනීමත් ඔහුට අපහසු උනා. මිනිසුන් බදු ගෙවීම ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින් භාණ්ඩාගාරය හිස් වී හමුදා භටයින්ට පඩි ගෙවා ගැනීමටත් නොහැකි අවස්ථාවකට ආවා. මෙවිට කේරළ භටයින් මාළිගාව වටලා කැරලි ගැසීම නිසා රහසේම රුහුණට පලා යාමට රජුට සිදු උනා. මේ අතර අගනුවර පාලනය ද්‍රවිඩ භටයින් සහ වෙනත් අය අතින් හිතු මනාපයට සිදු වුන නිසා රට ඉතාමත් අවුල් සහගත තත්වයකට පත් වුනා. කෘෂි කර්මාන්තය, වාරි කර්මාන්තය, මේ හැම දෙයක්ම බිඳ වැටුනා. මේ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත්තේ කල දුටු කල වල ඉහ ගැනීමට බලා සිටි චෝලයින්. රාජ රාජ නම් චෝල රජ, ඔහුගේ පුත් රාජේන්ද්‍ර ප්‍රමුඛ සේනාවක් ලංකාවට එවන්නේ ලංකාව යටත් කර ගැනීමේ අදහසින්. මේ සේනාව ලංකාවට ගොඩ බැසි මොහොතේ පටන්ම ගම් දානව ගිනි තියමින් විශාල සංහාරයක් කරමින් අග නුවරට ඇතුල් උනා ලු. දප්පුලV රාජ්‍ය සමයේ පඬි රජු මෙහි තබා ගිය රාජ්‍ය ආභරණත් පැහැර ගත්තා කියලා සඳහන් වෙනවා. ඒ වගේම පස්වන මිහිඳු රජතුමාත් චෝල දේශයට අල්ලාගෙන ගියාලු. ඔහුගේ මරණය සිදු වෙලා තියෙන්නේ එහිදී. එහත් රජතුමාගේ පුත්‍රයෙක් රුහුණු වැසියන් විසින් සඟවා ගෙන ආරක්ෂා කළ බවත් කියවෙනවා.

ඉතින් අනුරපුර යුගයේ අවසාන සිද්ධ වෙන්නේ මෙවැනි අවාසනාවන්ත ආකාරයකට. දිවයිනේ වැඩි කොටසක් චෝල බලයට නතු වීම නිසා සිංහල ජනතාව එයින් පීඩා විඳිනවා. රටේ තවත් අඳුරු යුගයක් මේ ආකාරයට ආරම්භ වෙනවා.

කළකිරීමෙන් ලියමි...

සතුට ගැන ලිපියක් ලිය ලිය හිටියේ...ඒත් මොන සතුටක්ද? මේ වෙන දේවල් ඇහුවම :(

ඊයේ  හැමෝම වගේ මූණු පොතේ කළු කොඩි දාගෙන ඉන්නවා දැකලා බලද්දී තමයි සිද්ධිය දැනගත්තේ.

"NDT එවුන් අපේ එවුන්ට ගහල ලු"

ඕක ඉතින් අවුරුද්දකට සැරයක්වත් වෙන දෙයක්නේ...

"නෑ මේ පාර ඊට වඩා බරපතලයි. කඩු, පොලු අරගෙන හොස්ටල් වලට පැනලා. හොස්ටල් වල ළමයි කාමර ඇතුලට පැනලා දොරවල් වහගත්තම කඩු වලින් ගහලා දොරවල් කුඩු කරලා...පෙට්‍රෝල් බෝම්බ දාලා ගිනි තියලා...ගර්ල්ස් හොස්ටල් එකටත් ගහලා...එකෙක් ICU එකේ"

මේ මම කනින් ඇසූ දේවල් මිස ඇසින් දුටු දේවල් නොවේ.  එහෙත් ඇසින් දුටුවන් කියන දේ මමද විශ්වාස කරමි.

NDT - BSc ප්‍රශ්නය අද ඊයේ ඇති වූවක් නොවේ. එය අඩු තරමින් අවුරුදු 10 කට වඩා පැරණිය. මිනී මරාගන්නා තරමට එය ඔඩු දුවන තෙක් ඇස් කන් පියාගෙන සිටි බලධාරීන් ගැන වෙනම කතා කළ යුතුය. 

එදා පටන් අද දක්වා මේ සම්බන්ධ වලි වලින් විශ්ව විද්‍යාලයට අඩුවක් උනේ නැත. දෙකොට්ඨාෂයේම අභ්‍යන්තර ගැටුම්ද නොතිබුනා නොවේ. මේ නිසා "වලි" යනු මොරටුවට අරුමයක් නොවේ. එහෙත්,

"කාන්තා නේවාසිකාගාරවලට පහර දීම, සති කිහිපයක පටන් සැළසුම් කර කඩු, පෙට්‍රෝල් බෝම්බ වැනි දේ යොදාගෙන සංවිධානාත්මකව සිසුන් කොටු කර පහර දීම" වැනි දේවල් මා දන්නා ඉතිහාසයේදී නම් සිදු වී නැත. වඩාත්ම කණගාටුවට කරුණ නම් BSc ගැහැණු ළමුන්ගේ නිදන කාමර පෙන්වා ඇත්තේ NDT ගැහැණු ළමුන් බව අසන්නට ලැබීමයි. හතර වටින්ම ගේට්ටු වසා දමා සිසුන්ට පිට වීමට නොදී එකෙක්ගේ ඔලු කට්ට පුපුරන තෙක් මුගුරු වලින් ගැසීමට තරම් සරසවි සිසුන් සාහසික වන්නේ කෙසේද? 

අද ඒ සිසුවා ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටනකය. 

සිද්ධියේ විස්තර සහ පින්තූර බැලීමට අවශ්‍ය නම්...

මේ සියල්ල කර අවසානයේ "කැම්පස් එක අපේ...NDT අපි" යනුවෙන් ජයග්‍රහණය සලකුණු කර තිබුණු සැටිද අපි පින්තූර වලින් දුටුවෙමු. ඇත්තටම ඔය කැම්පස් එක ඔබට බාර දී එතනින් ඉංජිනේරු පිඨය ඉවත්ව යයිනම් මමනම් කැමතිය. NDT අයට දියගම හදනවා කියන ගොඩනැගිලි ටික ඉංජිනේරු සිසුන්ට ලබා දේ නම් ඒකත් එකකි. 

NDT සිසුන් මොරටුවෙන් එළියට යාමට අකමැති වීමට හේතු කිහිපයක් තිබිය හැක. අපි දන්නා තරමින් එකක් "අන්තරය" යි. NDT සිසුන් හරහා මොරටුව සරසවිය තුළට දේශපාලනය ඉතාමත් නින්දිත ආකාරයට රිංගා ඇති බව පැවසීමට බිය විය යුතු නැත. ඔවුන් එයින් ඉවත් වුවහොත් අන්තරයේ මුල් මොරටුවෙන් ගැලවී යාම ඔවුන්ට නිසැකවම ලොකු ප්‍රශ්නයකි. අනෙක ඩිප්ලෝමා - ඩිග්රි ප්‍රශ්නයයි. NDT යනු ඩිප්ලෝමා පාඨමාලාවක් වන තාක් එය ඩිග්‍රියක තත්වයට ගෙන ආ නොහැක. එය ඉංජිනේරු උපාධිය හා සම තත්වයකට ගෙන එයිනම් අදාළ පාඨමාලා කාලය වසරකින් දිගු කර අනෙක් අධ්‍යාපන/ප්‍රායෝගික සාධක එකතු කර විෂය නිර්දේශය සකස් කළ පසු එයද  ඉංජිනේරු ඩිග්රියක් වනු ඇත. එහෙත් එසේ කරයිනම් දැනට ඉංජිනේරු පීඨයට බඳවා ගන්නා ඉංජිනේරු සිසුන් + NDT සිසුන් ට සමාන ප්‍රමාණයකට ඉංජිනේරු සිසුන්ම බඳවා ගත හැක. එවිට NDT කියා පාඨමාලාවක් අවශ්‍ය නැහැ නේද? එවිට සියල්ලෝම ඉංජිනේරුවන් වනු ඇති. තාක්‍ෂණ වේදීන් නැති වී යනු ඇති. එය කොයි තරම් නුවණට හුරුදැයි මදක් සිතා බලන්න. 

කෙසේ වුවත් අපේ අය සම්පූර්ණයෙන් සුද්ද කිරීමටද මට අවශ්‍ය නැත. වැඩි ලකුණු ලබා ඉංජිනේරු පිඨයට ඇතුල් වූ පමණින් අන් සියල්ල තමාට වඩා පහත්යයි සිතීම උගත් කමට තරම් නොවේ (මෙය කිව්වේ එසේ සිතන අයටය.) තවත් කෙනෙක් අවතක්සේරු කර තමන් ගැන ලොකුවට සිතා සිටින අයටම අනාගතයේ අර අවතක්සේරු කළ කෙනා යටතේ වුවද වැඩ කරිමිට සිදු වීමට බැරි කමක් නැත. වැදගත්කම ඇත්තේ ඩිග්රියේද දක්ෂතාවයේද යන්න සිතීම ඔබට බාරය. ඔබ ඔවුන්ට වඩා දක්ෂනම් ඔවුන්ව අවතක්සේරු කර තැන තැන එය ප්‍රකාශ කිරීම අවශ්‍ය නැත. දක්ෂ කම යනු ඉබේ ඉස්මතු වන දෙයක් බැවිනි. එමෙන්ම NDT අයටද දක්ෂ කම පෙන්වීමට සමාන ඩිග්‍රියක් ඉල්ලීම අවශ්‍ය නැත. ඔබ දක්ෂනම් නිසි තැන ඔබට ලැබෙනු ඇත. විශ්ව විද්‍යාලයෙන් එළියට ගිය පසු රැකියාවල  උසස් වීම් ආදිය ලැබෙන්නේ ඩිග්‍රිය මත නොව, දක්ෂ කම මත බැවිනි. (අඩු තරමින් මේ ක්ෂේත්‍රයටවත් තවමත් සැලකිය යුතු තරමකට දේශපාලනය රිංගා නැති බව මම විශ්වාස කරමි ). එනිසා මොරටුව සරසවියෙන් එළියට යාමටද ඔබ අකමැති විය යුතු නැත.

එමෙන්ම මේ ගැටුමද අහසින් කඩා පාත් වූවක් නොවේ. එය මිට කලින් සිදු වූ ගැටුමක ප්‍රතිඵලයකි. ඒ ගැටුමේදී BSc සිසුන් පිරිසක් විසින් NDT සිසුවෙකුගේ බයික් එකක් විනාශ කර ඇත. එයද කිසිසේත්ම සුළුවෙන් තැකිය යුතු කරුණක් නොවේ.  එහෙත් බයික් එකකට පලිය ගන්නේ සංවිධානාත්මක මිනී මැරීමකින්ද යන්න සිතා බැලිය යුතු කරුණකි.

කෙසේ වුවද, දෙපිරිසම දැන ගතයුතු කරුණක් වන්නේ රටේ අහිංසක මිනිසුන්ගේ බදු බර මතින් ඔබ විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිණියේ ඒ බදු මුදල් වලින් ඉගෙනගෙන රටට වැඩක් කර ඒ ණය ගෙවීමට මිස දෙපසකට බෙදී කුලල් කා ගැනීමට නොවේ. නිකන් ලැබෙන නිදහස් අධ්‍යාපනය ඔබ තුට්ටුවකට මායිම් නොකරන්නේ ඔබට එය නිකන් ලැබෙන බැවිනි. ඔබේ ඔය සෙමෙස්ටරයක මුදල්මය වටිනාකම කීයක්දැයි කියා ඔබ දන්නවාද? දවසකට පැය ගණනක් පීසා කඩයක හෝ ෂෙඩ් එකක වැඩ කරන ගමන් ඉගන ගන්නා තත්වයට ඔබ පත්ව නැත්තේ ඔය නිදහස් අධ්‍යාපනයට පින් සිදු වන්නටය. රටේ අහිංසකයින්ගේ බදු මුදල් වලට පින් සිදු වන්නටය. ඒ කිසිවක් නොදුටුවා සේ  "අපි විශ්ව විද්‍යාල සිසුන්" යයි මහන්තත්වයකින් උදම් වී එකිනෙකා මරාගන්නා ඔබ, ඒ නිදහස් අධ්‍යාපනයේ මළගම ළඟදීම සනිටුහන් කරනු ඇත...දේශපාලුවන් අතින් ඒ දේ සිදු වීමට පෙර ම....

අවසාන වශයෙන්,

රොෂාන් සොයුර, ඔබට "ඉක්මන් සුවය" පමණක් පැතීමට සිදුවීම ගැන අපි අප්‍රමාණව සතුටු වෙමු. 

අත්වැල මම වෙන්නම්

අඳුරෙ වෙලී සඳ කිණිති ලතාවට
අහස පුරා දඟ කරන තුරාවට
නිල් නෙතු සඟලේ කිමිදී හෙමිහිට
දැහැනක සැතපෙන්නම්

සඳ රැස් වැතිරෙන පුලින තලාවක
පාට පියුම් පෙති වැටෙන වෙලාවක
අත්තල පටලා මා පසෙකින් නුඹ
කැන්දාගෙන යන්නම්

කොඳ මල මුදුනේ මී මැසි සාදෙට
රොන් කෙමියේ පැණි පිරෙන කලාවට
මගෙ හිත පුරවන ටිකිරි හිනාවෙන්
සැමදා සැනහෙන්නම්

රන්ගිර මුදුනට දිනිඳු වඩින්නට
පුන් සඳ අතුරන පිනි පළසක් ලෙස
මගෙ ඇත් රජුනට ලොවම දිනන්නට
අත්වැල මම වෙන්නම්

හතුරු මිතුරු දඹදිව තුරු - රාජාවලිය XXVI

ඔන්න එහෙනම් අලුත් අවුරුද්දේ හා හාපුරා කියලා දාන පළවෙනි රාජාවලිය ලිපිය. මේකෙත් ඉවරයක්‌ දකින්න එපාය.  එහෙනම් ළමායි කම්මැලි නැතුව පොත් අතට ගන්ඩලා...

                                                             ~~~~~~~~~~~~~~~

අපි අන්තිමට නතර කළේ නමවන අග්බෝ රජතුමා ක්‍රි. ව. 846 දී මිය ගියපු තැනින්. ඉන් පස්සේ රජකම ලැබෙන්නේ ඔහුගේ සහෝදරයා වන සේන (ක්‍රි. ව. 846 - 866) ට. සේන රජතුමාට "මහින්ද", "කස්සප" සහ "උදය" නමින් සොහොයුරන් තුන් දෙනෙක් හිටියා. යුව රජකම ලැබුණේ එයින් වැඩිමලා වෙච්ච මහින්ද ට. අනිත් දෙන්නාටත් ඇමති තනතුරු ලැබුණා.

එක දවසක් මේ රජතුමා අගනුවරින් පිට යද්දී පාලන කටයුතු බාර දීලා ගිහින් තියෙන්නේ බාලම මල්ලි උදය ට. හැබැයි මේ උදයට කවුරුත් නොදන්නා ප්‍රේම සම්බන්ධතාවයක් තිබිලා තියනවා නැන්දා කෙනෙක්ගේ දුවෙක් එක්ක. අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත්ත උදය මොකද කළේ, වැඩ කටයුතු ඔක්කොම පැහැර හැරලා අර ප්‍රේමවන්තියත් එක්ක පොළොන්නරුවට පැනලා ගියපු එක. මේක ආරංචි වෙච්ච සේන රජතුමා තරහ ගන්නවා වෙනුවට කරේ බාල සොහොදරයා ගැන හොයන එක තමන්ගෙන් අතපසු උනා කියලා දුක් වෙච්ච එක. එහෙම හිතලා යුව රජ මහින්දව පොළොන්නරුවට යවලා ජෝඩුව නැවත ගෙන්වාගෙන ඉහළින්ම මංගල සාදයකුත් පවත්වනවා. ඒ වගේ හොඳ හිතක් තිබුණ රජෙක් තමයි සේන රජතුමා. ඒ වගේම ඔහු ආගමික කටයුතු වල නිරත වෙමින් දුප්පතුන්ටත් සැලකුවා ලු.

මේ අතරේදී තමයි පඬි දේශයෙන් සතුරු ආක්‍රමණයක් එල්ල වෙන්නේ. ශ්‍රී මාර ශ්‍රී වල්ලභ නම් රජතුමා ප්‍රමුඛ සේනාව ලක්දිව ආක්‍රමණයට පැමිණෙද්දී සිංහල සේනාවලට පසු බසින්න සිද්ධ වෙනවා. ඒකට ප්‍රධානම හේතුව රටට හොඳ පුහුණු සේනාවක් නොසිටීම. මේ නිසා සේන රජතුමා සටනින් පලා ගිහින් සැඟවෙනවා. යුවරජ මහින්දත් සතුරන් සමග සටනට ගොස් පැරදීගෙන එද්දී සතුරාට අසු වෙනවාට වඩා මිය යාම හොඳයි සිතන ඔහු ඇතු පිට සිටිද්දීම තමන්ගේ අසිපතෙන් ගෙල සිඳ ගන්නවා. මේ බව අසා දුක් වෙන කස්සප කුමාරයා තනිව සටන් බිමට ගිහින් දක්ෂ විදිහට අසු හසුරවමින් සතුරන් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් මරණයට පත් කරනවා. ඒත් වෙන කාගෙන්වත් උදව් නොලැබුන නිසා ඔහුත් පලා යනවා. ඒත් කොයි විදියකින් හරි ඔහුත් සතුරන් අතින් මිය යනවා.

හිතේ හැටියට අනුරාධපුරයේ වස්තුව කොල්ලකන  පාණ්ඩ්‍යයන් අවසානයේ සේන රජු සමග මිතුරු වෙන අදහසින් ඔහු ඒ වෙද්දී සැඟවිලා හිටපු දෙගම්මුව කියන ගමට සාම දූතයන් යවනවා. අපරාදේ කියන්න බෑ සේන රජතුමාත් ඔවුන්ව පිළිඅරගෙන පඬි රජතුමාට තෑගි බෝගත් දීලා තමා පිටත් කරන්නේ. මේකෙන් සතුටු වෙන පඬි රජතුමා රාජ්‍ය නැවතත් සේන රජතුමාට දීලා ලංකාවෙන් පිටත් වෙනවා (හැබැයි පැහැරගත් වස්තුවත් අරගෙනම). ඔන්න ඔහොමයි හතුරෝ මිතුරෝ උනේ.

සේන රජතුමා නැවතත් රට ගොඩ ගන්න පටන් අරගෙන ඉතුරු වෙලා හිටපු උදය කුමාරයට දකුණු ප්‍රදේශය පවරලා ඔහුව පිටත් කරලා ඇරියත් මගදී ලෙඩ වෙන ඔහුත් මිය යනවා. ඉතින් ක්‍රි. ව. 866 දී සේන රජතුමාත් මියගියාට පස්සේ රජකම හිමි වෙන්නේ කස්සප කුමාරයාගේ වැඩිමල් පුතා, එහෙම නැත්නම් සේන රජතුමාගේ බෑනා ට. ඔහුගේ නමත් සේන. ඒ නිසා ඔහු සේන II (ක්‍රි. ව. 866 - 901) නමින් රජ වෙනවා.

දෙවන සේන රජතුමා යුව රජ තනතුර දුන්නේ ඔහුගේ මල්ලි මහින්දට. සේන රජතුමාගේ පුතාට භාර්යාව වෙන්නේ යුවරජ මහින්දගේ දියණිය. රජතුමාගේ හිතට ලොකුවටම වද දීපු ප්‍රශ්නයක් තමයි පළමු සේන රජුගේ කාලයේ පාණ්ඩ්‍යයින් කරපු කොල්ල කෑම. මේකට පළිගන්න සැලසුම් කර කර ඉන්න අතරෙදි තමයි පඬි රජතුමා, ඔහුගේ පුතා වෙච්ච වරගුණවර්මන් කුමාරයව රටින් පිටුවහල් කරන්නේ. ඒ කුමාරයා ඇවිත් ගොඩබහින්නේත් ලංකාවට. ඉතින් වෙච්ච දේ පැහැදිලියිනෙ දෙන්නම එකතුවෙලා මාර ශ්‍රී පඬි රජතුමාට වැඩක් දෙන්න සැලසුම් කරනවා. ඒ සැලසුම ඒ ආකාරයෙන්ම ඉෂ්ට කරගන්නත් පුළුවන් වෙනවා. පඬි රටේ සිහසුන වරගුණ කුමාරයට පවරා දීලා ඒ නගරත් කොල්ල කාගෙන මෙරටින් ගෙනගිය වස්තුවත් නැවත ලබාගෙන අපේ සිංහල සේනාව නැවත ලක්දිවට එනවා.

දෙවන සේන රජතුමා මිය ගියාට පස්සේ රජ වෙන්නේ ඔහුගේ සොහොයුරෙක් වන "උදය  II " (ක්‍රි. ව. 901 - 912). යුවරජ මහින්ද රජ නොවුනේ ඇයි කියලා හරියටම පැහැදිළි නැහැ. උදය රජුගෙන් පස්සේ රාජ්‍ය හිමි උනේ "කාශ්‍යප IV" (ක්‍රි. ව. 912 - 929) රජුට. ඔහු දෙවන සේන රජතුමාගේ පුත්‍රයා බවට මතයක් තියනවා. මේ කාශ්‍යප රජතුමා යුවරජ කම දුන්නේ ඔහුගේ පුතා (ඔහුත් කාශ්‍යප) ට. රුහුණේ පාලනයත් පුතාට බාර දෙන්න හදද්දී ඒ වෙද්දී රුහුණේ ඉඳපු මිහිඳු කුමාරයා ඒකට විරුද්ධව සටනට ආවලු. අන්තිමේ ඒ සටන් නැවතිලා තියෙන්නේ සංඝරත්නය මැදිහත් උනාම. කොහොමහරි කාශ්‍යප රජතුමා තමන්ගේ දියණිය මිහිඳු කුමාරයට පාවා දීලා රුහුණේ පාලනයත් ඔහුටම බාර දුන්නලු. බුදු සසුනට සංග්‍රහ කරමින් ආරෝග්‍ය ශාලා ආදිය තනවමින් හොඳින් රජකම් කරපු හතරවෙනි කාශ්‍යප රජුගෙන් පස්සේ රජ උනේ ඔහුගේ පුත් "කාශ්‍යප V" (ක්‍රි. ව. 929 - 939).

ඊට පස්සේ උන දේවල් අපි ඊ ළඟ ලිපියෙන් බලමු නේද?

සීතල හිම රටේ

අපිටනම් තාම දෙසැම්බර් 31. ඒත් ඔයාලා වැඩි දෙනෙක්ට දැනටමත් 2013 නව වසර ලබලා. එහෙනම් සුබ නව වසරක් වේවා ඔක්කොටම.

පහුගිය දවස් ටිකේම බ්ලොග් පැත්ත පළාතේ එන්න උනේ නෑ. ගොඩක් ඒවා කියවන්න උනෙත් නෑ ඉතින් :( . නිශාන්තය අහන්න යන්නත් බැරි උනා නේ. සෙමෙස්ටරයක් ඉවර වෙලා ලැබෙන පුංචි නිවාඩුව හින්දා මේ ටිකේම ගෙදරක නෑ. ගෙට් ටුගෙදර්ද පාටිද අරවද මේවද වැඩ කෝටියයි. ඇයි මේ දවස්වල පළාතම හිමෙන් වැහිලා හින්දා ස්ලෙඩින්, ස්කේටින් එහෙමත් යන්න එපැයි.

ඒක කිව්වම මතක් උනේ, සරත් සෘතුවේ පින්තූර දැම්මා වගේ සිසිරයේ පින්තූර ටිකකුත් දැම්මොත් හොඳයි කියල හිතෙනවා. ලියන්න තියන කම්මැලි කමට එහෙම නෙමෙයි ඔන්න ;)



හිම වැටෙනා....සුදු කන්ද දිගේ...

ඔය තියෙන්නේ අපේ ගෙයි පිටිපස්සේ පුංචි මිදුල් කෑල්ලේ හිම පිරිලා තියන හැටි.

මේ ඉබ්බෝ වගේ ඉන්නේ කාර්...

හිම කතරක අතරමංව...කාඩිනල් කුරුල්ලා 

ආ මේ තියෙන්නේ එක්කෙනෙක් ස්ලෙඩින් ගිහින් කකුල් හතරෙන් ආපු හැටි :)

2012 අවුරුද්දේ තව ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ පැය කීපයයි. ලංකාවෙදි නම් මේ වෙලාවට 31 රෑ පෙන්නන හින්දි ෆිල්ම් එක බලන්න ඇඟිලි ගැන ගැන ඉන්නේ. ඒක බලලා පළවෙනිදායින් බාගයක් ගෙවුනට පස්සේ තමයි ඇඳෙන් නැගිටින්නේ. මෙහෙනම් ජනවාරි පළවෙනිදා නිවාඩුයි. ඒත් ඉතින් හින්දි ෆිල්ම් පෙන්නන්නේ නැහැනේ ටී වී එකේ.

පළවෙනිදා නිවාඩු හින්දා කොහේ හරි කෑමකට එකතු වෙයි කට්ටිය සමහරවිට. අපේ අයට ඉතින් කෑමක් කිව්වොත් ඊට වඩා දෙයක් නෑ නේ. හ්ම්ම්...හැබැයි ඉතින් කොච්චර කෑම තිබුනත් බීම නම් නෑ අපේ කට්ටියගේ ;) ඒකම ලොකු දෙයක් නේ. මොකද මන්දා මෙහාට ලංකාවෙන් ආපු හැම කෙනාම අමධ්‍යපයි. ඒවා නැති උනා කියලා පාටි අඩුවකුත් නෑ ඒවායේ විනෝදයේ අඩුවකුත් නෑ. හැම කෙනාටම එහෙම ඉන්න පුළුවන්නම් කොයි තරම් හොඳද කියල හිතෙනවා. අලුත් අවුරුද්දේ එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් හරි අමධ්‍යප වෙන්න හිතට ගත්තොත් ඒක ලොකු දෙයක්. :)

එහෙනම් ඉතින් හැමෝටම සියලු සිතුම් පැතුම් ඉටුවන, සිතුම් පැතුම් නැති අයට ඒවා ඇති වෙන,  සුබ නව වසරක් කියන ගමන් මාත් යනවා. ගිහින් එන්නම්. අලුත් අවුරුද්දේදී හම්බ වෙමු.

නොපිපී පරවුණ පුංචි කැකුළු මල්

පහුගිය  දවසක ඇමරිකාවේ පාසලක පුංචි ළමයි 20 ක් ඇතුළු විසි හය දෙනෙක් තුවක්කුවකින් වෙඩි තියලා මරලා දාපු ආරංචිය හැමෝම දන්නවා ඇති කියලා හිතනවා.වයස අවුරුදු පහත් දහයත් අතරේ පුංචි ළමයි ටිකකට කිසිම හේතුවක් නැතුව වෙඩි තියලා දාන්න තරම් මානසික ආබාධයක් තියන මිනිස්සුන්ව බිහි කරන්න මේ ලෝකේ කොයි තරම්නම් පිරිහිලාද කියලා හිතෙනවා .

එදා උදේ පාන්දර පොඩි එවුන්ව වෙනද වගේම ලස්සනට ලැස්ති කරවලා පාසල් බසයට නග්ගද්දී  ඒ පුංචි අත තමන්ගෙන් ගිලිහුනේ සදහටම බව ඒ දෙමව්පියන් හිතන්න නැතුව ඇති. ඒත් පැය කීපයක් යන්නත් කලින් "සැන්ඩි හුක්" ප්‍රාථමික පාසලේ වෙච්ච වෙඩි තැබීමක් ගැන ප්‍රවෘත්තිය ඔවුන්ගේ කනට වැටුනා. තමන්ගේ දරුවන්ට කරදරයක් නොවන්නැයි දෙවියන් යදිමින් පාසලට දුව ආ දෙමව්පියන්ට සිද්ධ උනේ පොලීසිය විසින් ලකුණු කර සීමාවට එපිටින් රැඳී ඉඳිමින් දරුවා නිරුපද්‍රිතව එලියට එනතුරු බලා සිටින්නයි.

එහෙත්...

විනාඩියෙන් විනාඩියට කාට හෝ කෙනෙකුට පාසල ඇතුලෙන් දුරකථන ඇමතුමක් ලැබුණා. ඒ ඔවුන්ගේ දරුවා මියගොස් ඇති බව දන්වන පණිවිඩය...

කිසියම් මානසික ආබාධිතයෙකු විසින් පුංචි ජිවිත විස්සකුත් ගුරුවරුන් ඇතුළු කාර්ය මණ්ඩලයේ හය දෙනෙකුත් බිලි අරගෙන තිබුණා.

ඇමරිකන් ඉතිහාසයේ දරුණුම කැළලක් බවට දැනටමත් පත් වී ඇති මේ සිද්ධිය ගැන තවමත් කතාබහ අඩුවක් වෙලා නැහැ.මේ අමානුෂික ක්‍රියාව කරලා තිබුණේ " ඇඩම් ලන්සා" නම් විසි හැවිරිදි තරුණයෙක්. ඔහු පාසලට කඩා පැනීමට මොහොතකට පෙර තමන්ගේ මවගේ මුහුණට වෙඩි තබා ඇයද මරා දමා තිබුණා. ඔහු එතනින් පිට වෙලා තිබුණේ මවගේ ආයුධ එකතුවෙන් තුවක්කු කිහිපයක්ම අරගෙනයි (ඔහුගේ මවද ආයුධ එකතු කරන්නියක් බව මෙහිදී විශේෂ කරුණකි). ළමයින්ට වෙඩි තැබීමෙන් පසු තම ජිවිතයද තොර කර ගැනීමට තරම් ඔහු සැළකිලිමත් වෙලා තිබුණා.

මීට ටික කලකට ඉහතදී මෙවැනිම පිස්සෙක් විසින් ඩාක් නයිට් රයිසස් නම් චිත්‍රපටයේ පළමු තිරගත කිරීමේදී සිනමා හලකට කඩා වැදී නරඹන්නන්ට ඉවක් බවක් නැතුව වෙඩි තැබුවා. මෙවන් ඛේදවාචක සිදු වන්නේ ඇයිදැයි යන්න වහා සොයා බැලිය යුතු කාරණයක්.

ඇමරිකාවේ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට ඇති ඉතාමත්ම ලේසියෙන් ගිනි අවි මිල දී ගැනීමේ පහසුකම සැලකිය යුතු ගැටළුවක් . අද හැම කෙනෙක් ලඟම ජංගම දුරකථනයක් තිබෙන්නා සේ තවත් ටික දිනකින් සාක්කුවේ ගිනි අවියක්ද නැතුවම බැරි අවස්ථාවකට ඇමරිකන් සමාජය එළඹෙනු ඇති. පුංචි වචන හුවමාරුවක් උනත් ප්‍රතිවාදියාට වෙඩි තබා තමාද වෙඩි තබා ගන්නා අවස්ථා ඕනා තරම් අසන්නට ලැබෙනු ඇති. අඩු තරමේ "මැෂින් ගන්" වැනි අවි වලටවත් සීමාවක් පනවයි නම් මෙවැනි සමූහ මිනී මැරුම් සංඛ්‍යාවවත් අඩු වීමට ඉඩ තිබේ.

එහෙත් ඒ ප්‍රශ්නයේ මුල නොව අන්තිම කොනයි.. මේ උදාහරණයම ගත්තොත් මිනීමරුවාගේ මව දෙස බැලූ විටද ඇගේද වරදක් ඇති බව පෙනේ. මා පිය දූ දරු සබඳතා අන්තයටම පිරිහී යමින් තිබෙද්දී, දරුවන් ග්‍රැෆික් සෙල්ලම් ලෝක වල තනි වී ප්‍රතිවාදී පිලට වෙඩි පිට වෙඩි තබා මරා දැමූ සතුරන් ප්‍රමාණය ගණන් කර සතුටු වෙන, ලෝකයක මෙවැනි මානසික ලෙඩුන් බිහි වීම අරුමයක් නොවේ.

ජනාධිපති ඔබාමා මේ ගැන ක්‍රියාමාර්ගයක් ගන්නා බවට පොරොන්දු වුවත් එය බොහෝ විට ප්‍රශ්නයේ අග කොන කපා දැමීමක් වනු ඇති. එසේ වෙයිනම් ඒකත් ලොකු දෙයකි. එහෙත් ඔහුගේ නෙතට කඳුලක් නැගුනේ බොරුවට නම් නොවේ යයි මම සිතමි.

"They had their entire lives ahead of them...birthdays, graduations, weddings, kids of their own......
  Our hearts are broken today..for the parents, grand parents, sisters and brothers of these little children... 
  May god bless the memory of victims...and in the words of scripture, heal the brokenhearted... and bind up  their wounds" - President Obama